A jakby tak dać sobie spokój z tymi pierogami?  

Czasem mam wrażenie, że w święta opiekujemy się bardziej rzeczami niż sobą. Z większym pietyzmem traktujemy zasłony niż własne zmęczenie. Podłogę polerujemy do połysku, a siebie, do granic wytrzymałości. Lepimy 825 uszek, jakby od ich liczby zależał sens spotkania przy stole i świat miałby stac się lepszy.

A może zamiast kolejnej porcji perfekcji warto byłoby położyć się na chwilę, posiedzieć w ciszy, pobyć ze sobą? Pójść na jogę, zrobić krótką medytację, wyjść na spacer z psem, obejrzeć dobry serial. Ułożyć puzzle z dziećmi albo po prostu zacząć lżej oddychać.

Bo wiesz… świat, ludzie, Twoi bliscy potrzebują Ciebie żywej, a nie umęczonej

Obecnej, a nie udręczonej nadmiarem przygotowań. Na serio, nikogo nie obchodzą Twoje zasłony ani to, czy podłoga jest wystarczająco wypolerowana. A jeśli kogoś to jednak obchodzi… cóż, być może ma po prostu mało fascynujące życie. A krytykanctwo często bywa tylko przebraniem dla czyjegoś niezadowolenia czy nieszczęścia. 

🌱 Pamiętaj proszę, że święta nie są konkursem na ilość pierogów ani czystość fug. Są zaproszeniem do bycia razem i ze sobą.

Odkąd wiem i czuję, jak ważne jest pielęgnowanie w sobie odwagi do bycia sobą, bez względu na konsekwencje (nie mam tu na myśli krzywdzenia innych), budowanie stabilnego poczucia własnej wartości, akceptacja siebie (a dzięki temu także innych) oraz niedawanie pożywki wewnętrznemu krytykowi, który tak często sączy do ucha słowa o przymusach i koniecznościach…

…widzę to coraz wyraźniej.

Perfekcjonizm kręci się wokół strachu przed wstydem, a dążenie do perfekcji nie ma nic wspólnego z byciem dla siebie dobrą i wspołczującą. To raczej życie, w którym uzależniamy poczucie własnej wartości od opinii, oceny innych i od ich aprobaty. A przecież doskonałość jest iluzoryczna

Perfekcjonistka każe sama sobie robić coraz lepiej, niezależnie od tego, czy to możliwe, czy nie. Sama nakłada sobie kajdany i sama się biczuje. Perfekcjonizm nie jest o lekkości i radości, która nas ożywia i ożywia. On karmi się lękiem, wstydem, izolacją, tajemnicą, niechęcią do stanięcia w prawdzie. Zmusza się do robienia tych nieszczęsnych uszek albo 16384 pierogów, trzepania dywanów, mycia okien, pieczenia 5 serników, choć pół rodziny jest na diecie… Ma poczucie, że dopiero wtedy, gdy wszystko będzie idealnie lśniło, będzie “wystarczająca”. Ale Kochana, Ty jesteś wystarczająca, pełna, kompletna, ważna, mądra, piękna i dobra i żadne pierogi czy lśniące progi Twojego domu ani nic, co zewnętrzne nie ma wpływu na twoją wartość. Ona jest niepodważalna i nie transakcyjna

🌱 Znam z autopsji tę kompulsję wiecznego działania i robienia. Nadal miewam takie stany. Coraz rzadziej, to prawda, i trwają krócej, ale jednak się zdarzają. I to jest normalne. 

Jak mawia wspaniała Klaudia Pingot:
„Odwaga rodzi się wtedy, gdy pragnienie życia na własnych zasadach jest większe niż lęk przed oceną innych”.

Tak sobie myślę, że cudnie byłoby, aby ten piękny świąteczny czas upłynął nam tak, jak tego pragniemy: w zdrowiu, spokoju, z poczuciem bycia tu i teraz. Abyśmy w pełni mogły celebrować te chwile na swój sposób. Czasem zatracamy się w tym szale przygotowań, chęci dawania innym dobrych rad, udowodnienia swojej racji, wygłaszania swoich prawd przy wigilijnym stole. 

Ktoś powie: „a co w tym złego?”, a ja tak sobie myślę, że NIC, gdy nie zabieramy przestrzeni innym i dajemy im oddychać. Jestem pewna, że akceptacja i zgoda na czyjeś wybory to klucz do cudownego czasu ze sobą i z najbliższymi.